Ok folks, this is a busy month.  I was invited to make a song for the Katrina Relief CD project :

 

Bush is praying for New Orleans, but on KvR (=the biggest musical plugin and software site) people decided to do something more concrete : making a double CD, sell it a give all the money to...  (take a look at the website)

 

You can download and/or listen to my song right here : http://www.audioshots.com/auditorium/viewtopic.php?t=2579

 

If you want to do something more than praying, then make a pre-order or buy the CD´s at : http://www.katrinareliefcd.com/
And above all don´t act as slowly as Bush,...  what are you waiting for ? Click on the link and DO IT... .. .

 

 

                         Cheers and thank you, Max el Belga... .. .

This is the nicest part : the response of the people that listen to your songs ! Thank you all for your words, they mean a lot to me.

 

Here comes the rest of the reviews :

 

 Funky eclectic piece. Not exactly vurtsy but it groovy nonetheless

 

 Very professional sounding track, great guitars and synth sounds and very well arranged

 

 Very Zappa-esque to start with, then off somewhere totally different. Great stuff.

 

 A bright and energetic funky track although it did feel slightly like a group of separate parts attached together at times.

 

 Bravo stars crossing the horizon now I see them

 

 Santana opens switching to some nice bluesy guitar. I hate music with samples of people talking thrown in for no appearant reason, so the next section really ruins it for me. The Jazzy/Funky Chick Corea section is great too, but this song suffers from a big identity crisis. Almost like 4-5 seperate song ideas thrown together to fill out the 2 minutes.

 

 Yay! Porn music! I'm naked as I'm writing this: yet another "yet another "yet another "yet another "yet another "yet another favourite"""""!!! Pure genius. Love those screams at the begining and the section at 0:53.

 

 Like it, as GuitarJeff said it's like having several pieces in one, have absolutely no prob with that. JazzRock meets James Brown meets Blues meets modern samples work meets funky chick korea (?)

 

 Robin Trower?…Is that you?

 

 Frank Zappa. It's a little disjointed, but I usually like that. I think I'd like it better without the cartoony vocal clips. They distract more than they help, imo. Except the last one, of course. The kid saying "goodbye sober day" cracks me up.

 

 

And that was it for today, now my wife has a large agenda for me (for #@$%&*´s  sake) !

I did it again and it was a lot of fun ! Every month I will put at least one song of mine on internet.  So you can grab it freely and enjoy it.  If you want to do something else with it, you´ll have to ask me first.  Then I´ll send you the manual, without whom it is very dangerous to work ! Someone in New Orleans tried that and look what happened... .. .

 

The new song is called "Bob has left the building" and you can get it here (no need to register !) :

      

                     http://www.audioshots.com/auditorium/viewtopic.php?t=2521        

 

 I´m also loading up 2 foto´s of 2 of the amplifiers that one of my best friends has made for me.  His amps are "piece unique" and the very best quality I´ve ever seen, heard and had ! You can see on my face the effects they have on the musician who´s playing them... .. .

 

                                             Max el Belga

Internet staat voor vrije uitwisseling van "gedachtengoed" m.i.  Dit is fantastisch ! Nu kunnen we echt beginnen te draaien !
Freeware ! ´k Gebruik het op alle momenten : muziek, grafiek, enz...  Dit werkt natuurlijk in 2 richtingen, zodoende zijn ook de dingen die ik ermee maak Free ! M´n muziek, samples, grafische en literaire uitspattingen zijn al (in bescheiden mate) beschikbaar om te downloaden en nu ga ik nog verder...
1 van de grootste gastronomische geheimen van vorige en deze eeuw ga ik zo dadelijk ontluisteren : de magistrale samenstelling van Max´s BarBQ-Marinade...

Eerst en vooral het belangrijkste : de vleeskeuze.  Geen "fijndoenerij" hier ! Geen ossehaasje, geen pattati of pattata ! Wel vlees dan helemaal doorspekt is met "vet adertjes".  Wat we het beste kunnen gebruiken is de vleeshomp in de nek van het varken.  Het is de verlenging van wat begint als kottelet en overgaat in carbonade.    Gewoonlijk zijn dat brokken van ca. 2,5 kg.  Probeer daar nu niet een lapje van te bakken in de pan, want dat wordt een slijmerig boeltje, wegens te veel vet in het vlees ! Maar dat is juist z´n sterkte op de gril ! Beetje bij beetje verandert dat vlees, sudderend in z´n eigen vet tot er nog een mager, sappig mals (krispy van buiten) lapje overblijft.  Het wordt pas helemaal leuk als we aan de kassa komen.  Dat vlees is spotgoedkoop !

De marinade dient om smaak te geven aan het vlees en het verschroeïngsproces op de gril te temperen.  Samenstelling :

3/4 liter water
5 soeplepels (=sl.) olijfolie
3 sl. met teut (berg) shuarma/pita/kish kebab kruiden
1 afgestreken (=afgestr.) sl. zachte curry
1 bol look
1 sl. met teut oregano
snuifje tijm
2,5 bouillonblokje
1 sl. zoete soyasaus 
1 afgestr. koffielepel (=kl.) kurkuma
1 afgestr. kl. muskaatnoot
3 tot 5 afgestr. sl. suiker
1 sl. ketchup
1 sl. mosterd

Alles goed fijnmixen, de gesneden lapjes vlees d´r in stapelen, afdekken, de ijskast in voor 24 uur en klaar is Max !

PS : Al die bullshit over Freeware is maar blabla; Max was het gewoon strontzat om telkens weer aan iedere newkomkommer op z´n geroemde BarBQ´s, de samenstelling van de fenomenale mix te moeten uitleggen... .. .

First of all I must admit I´m very satisfied and proud of the critiques on my song, until now.  So two conclusions can be made : 1. The public is bloody right and has a fucking-good taste !

                 or : 2. I didn´t know they were that stupid !

 

Wait until you hear the rest.  I´ve got about 30 song nearly or half-ready !

 

 

Let´s take a look at the reviews :

 

 Rush '69 - Max el Belga - Opinions... .. .

Yeah, the guitar does sound a bit like Alex (of Rush) at first in his earlier days. Lots of different stuff going on - the least likeable of which is the General MIDI sounding sax.

 

Cool guitar harmonies at the begining. Wow, lots of guitar. Very 60's blues rockesque. This is mixed well IMO. Especially considering the amount of different elements that keep coming in and out. The latin percusion is a nice touch. Overall, an interesting meld of classic sounding guitar and modern electronic textures. The ending is awesome too. Thanks for sharing. I enjoyed.

 

Listening to it now. Love the sound of the guitar. Nice changes. Pretty progressive for '69. Oh forget all that...I liked it a lot.

 

Hi Max
Wives come and go.... while musical inspiration needs attending to RIGHT NOW!!
Your sound is very good!

 

This is muy cool. There are a lot of changes for my taste but I think you pull it off well.

 

echoes of times past where crimson-oid sax lines vie with sound-bite sample snippetts in mutant blue. those WERE the days!

 

Wow - really coppin a good Allman Bros groove there and then the band got stoned?  Great track and excellent mix, great drums, cool laid-back sax, spot-on gueetar, righteous vocals and el superbo bass! Can't wait to hear some more from you mate (and Little Dude)! 

 

I like this a lot...love the bluesy feel....

 

 

Stop, over naar andere taal : Marc Legendre (striptekenaar van Biebel en geestelijke vader van Max el Belga) doet een leuke bijdrage in de vorm van een Max el Belga stripje, te zien tussen de foto´s van Max.

 

 

Oorsprong van Max el Belga : Er wordt gezegd dat Marc Legendre, op 1 van z´n vele zoektochten naar inspiratie, in een ruimte-expeditie was gesukkeld (hij is, volgens z´n vrouw, al wel eens "verstrooid").  Volgens dezelfde bron zou hij toen Max hebben ontmoet op de planeet Belga (vandaar zijn naam).  1 ding is in ieder geval zeker : Marc Legendre is in de ruimte geweest, zie bijgevoegde foto´s in de album op deze site !

 

 

Comodin de otro indioma, okay, aqui tambien se habla cristiano ! Para terminar el gran esfuerso que he tenido que hacer hoy, voy a subir, no solamente foto´s del padre espiritual de Max el Belga (en el espacio !) y un comic de su mano sobre Max, pero tambien 4 foto´s nuevos de Max.  Que lo disfruten ! Viva mi Aldea !

 

 

 

 

 

Ya tengo dos canciones en internet.  La primera es una version especial de "Cumpleaños Feliz", titulado : "Gastritis Fatalis", la segunda es la primera cancion que hice, por mi primer conjunto elictrico : "Rush ´69".  Voy a intentar de dejar por aqui un enlace a las dos... .. .  (estan en el "The Auditorium")

 

I´ve got already two songs on internet.  The first one is a special version of "Happy Birthday", called : "Gastritis Fatalis", the second one is the first song I wrote for my first electric band : "Rush ´69".  I´ll try to leave some links to them somewhere over here... .. .(they are at "The Auditorium")

 

Ik heb al twee songs op internet.  De eerste is een speciale versie van "Happy Birthday", getitteld : "Gastritis Fatalis", de tweede is het eerste nummer dat ik geschreven heb, voor m´n eerste electrische band : "Rush ´69".  Ik zal proberen hier ergens een link naar die songs te laten... .. .(ze zijn te vinden in "The Auditorium")

 

 

Parece que funciona la cosa, coño !

 

Looks like it works, coño !

 

Dat´t marcheert, coño !

 

 

Et pour les francofonnes : "La même sause"... .. .

Net een oud fotootje gevonden van Dany Lademacher &  Max el Belga.  Knokke, zomer ´67 : Dany speelt op Max´s gitaar en vice versa.  Voor alle zekerheid : Dany speelt nog steeds beter dan Max en bovendien spreekt hij nu ook nog beter Nederlands dan Max (die Brusseleirs toch !) !    We zullen eens voor sensatie zorgen : Dany Lademacher mist minstens 1 snijtand bovenaan.  Resultaat van een ongelukje op de mini-golf; wat wil je, Captagon was toen nog vrij te verkrijgen bij de apotheker !

11. HET PLOEGSKE
Enkele dagen later hadden we een afspraak met Max die z'n ploegske wilde voorstellen. Dat bleek nogal origineel te zijn samengesteld.
Eerst maakten we kennis met Leo, een dronken reus die het gepresteerd had om met een kotter tegen Tenerife aan te knallen. En die, met enkel een kompas onder de arm, op Gran Canaria aan land spoelde in een lek reddingsvlot. Een ongelooflijk verhaal maar het paste bij de rare snuiter. Hij had iets van een grote teddybeer met een stekelige snor en hij praatte een mengelmoes van Duits, Spaans en Engels. Zelfs wanneer hij  een gesprek voerde met z'n landgenoten.
'De Leo is de frontman,' legde Max uit. We knikten zonder echt een beeld te hebben van wat hij precies bedoelde.
'In uitzonderlijke gevallen en voor extreme jobkes, zoals het naar boven sleuren van zware rommel, schakelen we de Lucas in,' ging Max verder. Alsof wij wisten wie 'de Lucas' was?
'Alleeeez! Die zotte Australiër die traint voor -den Iron Man-?' Wanneer het zelfs Max opviel dat iemand -zot- was, moesten we ons aan het ergste verwachten. We knikten een tweede keer.
'En voor de muziek doen we beroep op Manolo.'
Manolo, een jongen uit het dorp, was nooit hersteld van een zware hersenvliesontsteking en z'n ledematen leken een eigen leven te leiden. Daarbij wekte de vrolijke hans de indruk constant stoned te zijn. En wat muziek te maken had met de verbouwingen, dat begrepen we ook niet goed.
'Ik kan moeilijk alles zelf doen,' zei Max. 'Mij zul je geen tijd zien verschijten met het uitzoeken van een goede cd of met het draaien aan de knoppen van de radio.'
Dat moest een geruststelling zijn.
'Jaja, d'r is hier over alles nagedacht, gasten.' Max meende het.
'O.k. Wie nog?'
'Drie man! Is dat niet genoeg? Voor een kot zoals dit?'
'Twee man en iemand om de radio op te zetten?'
'Allez, het is goed. Keet kan de verf van de ramen krabben en gij kunt zuster Nightingale spelen als je eens tijd hebt tussen twee boekskes.'
'Nightingale?'
'Schroevendraaiers aangeven. Spijkers vasthouden zodat ik niet op mijn vingers timmer. Die dingen.'
We zaten 'het ploegske' een tijdje sprakeloos aan te gapen. Ik vroeg me af of we er wel goed aan gedaan hadden om de opdracht aan Max te geven. Maar onze werfleider was zich van geen kwaad bewust.
'Voilá, we kunnen beginnen,' zei hij. 'Wat mag hier allemaal weggebroken worden?'
'Wacht.' Kati haalde een mapje uit haar tas en klapte het plechtig open.
Aan boord hadden we op grafiekpapier een aantal nauwkeurige tekeningen gemaakt van de verbouwingen omdat we ervan uitgingen dat het dan duidelijker werd voor iedereen. Alles was héél precies opgemeten, uitgeteld en weergegeven in voor-, zij- en bovenaanzicht.
Zoiets had Max niet verwacht. Hij fronste verbaasd z'n wenkbrauwen.
'Ha? Jullie werken met een plan?'
Het duurde even voor hij wist wat hij met onze schetsen aanmoest. Met vier enorme spijkers nagelde hij het papier tegen één van de muren.
'Voor het overzicht.'
'Juist.'
Leo haalde er twee biertjes bij en het ploegske ging de strategie bepalen. Het was negen uur in de ochtend.
'Als ik het goed begrijp, moeten er twee muren weg?' besloot Max na een tweede biertje. Het was tien uur geworden. We knikten enthousiast.
'Goed! Eerst een sigaretje!'
Kati en ik besloten om nog wat door het huis te lopen om ideeën op te doen, terwijl het ploegske rustig de eerste joint van de dag rookte.
Manolo, die niet rookte omdat hij als kind in de ketel met dope gevallen was, haalde een kolossale gettoblaster uit z'n sporttas en zette DARK SIDE OF THE MOON van Pink Floyd op. De muziek stond zo luid, dat het een tijdje duurde voor we in de gaten kregen dat 'de Lucas' in de kamer stond en iets wilde zeggen.
De atleet had, in z'n eentje, de betonmolen, twintig zakken van veertig kilo cement en een niet te schatten aantal bloques (bouwstenen) naar boven gebracht. Het was verbazend dat hij daarbij niet zweette en het was nog verbazender dat al die dingen uit de krakkemikkige Panda van Max kwamen.
'Nééééééuuuuuh! Die maniak heeft dat allemaal alleen bovengezet!' schreeuwde Max tegen de onthutste Australiër. 'Slavendrijver!'
'You want eines Bier?' vroeg Leo, maar de sportman wilde niets.
'Trekken?' Max presenteerde z'n pretraket maar de Aussie schudde het hoofd. Max gaf het op.
'Dan niet, hé man. See you tomorrow, I 'll pick you up.' Maar ook dat vond 'de Lucas' geen goed idee. Hij wilde de weg van het strand naar boven liever lopen. Een kleine tien kilometer!
'Ik word doodmoe van die gast,' mompelde Max terwijl hij hoofdschuddend de Australiër nakeek.
Er kwam abrupt een einde aan de rust op de werf toen Leo in de deuropening verscheen met een waanzinnig grote sloophamer.
'Ich gehe wall destroyen,' kondigde de Duitser aan. Het bier en de joint hadden hem blijkbaar zin gegeven om aan de slag te gaan.
'Néééééuuuuuh! Nog een zot! Jullie kunnen een mens nogal afjakkeren!' kermde de arme Max. Tegen z'n zin krabbelde hij overeind. We moesten allemaal goed naar hem luisteren, zei hij. Kati en ik moesten buiten 'vanwege kans op stoflong'. En Leo mocht enkel slaan op de plekken die hij, el jefe (de chef), aanwees.
Terwijl we de tuin inliepen, hoorden we hem ook nog zeggen dat de dronken Duitser moest uitkijken dat er geen puin terecht kwam in het pintje dat hij ondertussen zou opentrekken en dat hij voorzichtig moest zijn met de hamer want dat die geld gekost had.
Weinige ogenblikken later klonk de eerste, doffe slag en waren de werkzaamheden aan ons huisje officieel begonnen.
Het was elf uur en we besloten dat we verder niks meer in of rond het huisje konden doen. Het ploegske had ons niet nodig en het was beter voor mijn gemoedsrust dat ik niet te lang geconfronteerd werd met iemand als 'de Max in actie'.
Wij zouden de dag 'stofvrij' op de Windbreker doorbrengen. Kati roest pikkend en ik schrijvend aan het scenario voor een tekenaar die ervan uitging dat wij non-stop op het strand lagen.
Maar het vlotte niet erg omdat we de hele dag dachten aan de geitenstal en aan alles wat zich daar op dat ogenblik afspeelde.
Rond vijf uur besloten we dat we lang genoeg waren weggebleven en we reden terug naar boven.
Het eerste wat we hoorden was de finale van SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND van Pink Floyd.
En het eerste wat we zagen was een wandelende stofwolk. Het bleek Max die buiten een sigaretje rookte terwijl hij z'n kleren uitklopte. Leo stond wat verder in de tuin te plassen en zag er niet veel beter uit. Het leek alsof beide kerels een zak bloem over mekaars hoofd hadden uitgeschud. Veelbelovend, vonden wij.
Maar binnen was er nauwelijks iets veranderd. Of toch. Overal lagen lege blikjes en peuken en er waren wat happen uit een van de muurtjes geslagen.
'En?' vroeg Max. 'Wat zeg je?'
'Dat ziet er hier al uit zoals een echte werf,' mompelde Kati. 'Stof, bier en sigaretten.'
'En in welk jaar hopen jullie klaar te zijn?' bromde ik. We waren ontgoocheld en dat moest maar eens duidelijk gemaakt worden.
'Man! Die muren zijn een meter dik!' protesteerde Max.
Leo had ondertussen de hamer opgeraapt, zwaaide 'm over z'n schouder en knalde 'm demonstratief tegen de wand. Het huis daverde maar er vielen enkel wat gruizels op de grond.
'Typisch voor hier. Warm in de winter en koel in de zomer,' legde Max uit. 'Maar niet gebouwd om af te breken!'
'Wir brauchen dynamite!' stelde Leo voor.
Kati slikte.
'Pintje?' vroeg Max.
We hadden geen zin om iets te drinken. Ik voelde bijvoorbeeld meer om de hamer uit de handen van 'domme kracht Leo' te rukken en m'n woede op die idiote muur te koelen. Ik zag ook dat die belachelijk dik was, maar dat je daar na zes uur meppen maar wat schrammen opkreeg, dat was onzin.
Omdat ook Kati er niet bepaald gelukkig uitzag, voelde Max zich als verantwoordelijke werfleider verplicht om een gebaar te maken.
'Allez. We zullen maar twee uurtjes rekenen, vandaag,' zei hij. 'We hebben wat tijd verloren omdat we de slag niet onmiddellijk te pakken hadden.'
Dat vond ik al wat eerlijker klinken.
'En de Australiër wil niet betaaald worden voor vanmorgen.' Max maakte een hopeloos gebaar.
'Nee?'
'Nee. Die maniak beschouwt dat gesleur als een training.'
'Da's goedkoop.'
'Goedkoop?' brieste Max. 'Ik vind dat je die maf geld moet vragen om hier te mogen werken.'
'?'
'Weten jullie wat die anders moet neertellen voor een abonnement op de fitness, in het dorp?'
'Is mucho expensive,' knikte Leo.
'Dat bedoel ik. Nu staat die hier wat op onze kosten kampioen te worden!'
'Escandaloso,' vond Leo.
'Dat'm een sponsor zoekt. Dan kan dat kot verbouwd worden op kosten van Nike!'
'Nike?'
'Of Adidas.'
We besloten om toch maar een biertje te nemen.

 

            Zo, we hebben d´r nog een stukske literatuur van onze Biebel-tekenaar, Marc Legendre, bijgekletst.  Dat gaat goed vooruit op die manier ! ´t Zal ´m leren, van die onvoorspel- en oncontroleerbare figuren creëren... .. .

Time to load up some new foto´s : some of my musical kids.

9. ESTILO RUSTICO
We hadden weliswaar meer goedkeuringen en toelatingen dan aanvragen, el constructor, señor Antonio, had geen tijd om snel te beginnen. Zijn vrouw legde uit dat haar man muy popular was en dat het nog een poosje kon duren vóór hij klaar was met de bouwwerven in de haven, in het dorp, in de bergen en in haar badkamer.
We vonden het niet zo slim om dan maar naar een andere aannemer uit te kijken. In een land waar de mensen ‘buiten’ leven, is een goede relatie met je vecinos geen overbodige luxe. Wij kenden Oostenrijkers die elke BBQ die ze organiseerden, zagen ontaarden in een gevecht tussen hun speakers en de boxen van de buurtbewoners omdat ze een opmerking gemaakt hadden over de wekelijkse rituele plasticverbranding in de tuinen van de autochtonen.
‘En ik ben niet geïnteresseerd in de trabajitos,’ merkte Antonio op. ‘Geen kleine klussen voor mij.’
We knikten begrijpend. We verwachtten niet dat hij iemand zou sturen om kadertjes op te hangen of een lamp in te draaien.
‘Muren wegbreken, een aanrecht metselen, een kamer bezetten, waterleiding en elektriciteit leggen,... zulke dingen doe ik dus niet,’ verduidelijkte Antonio.
Ik slikte. Kati beet een stukje uit haar onderlip. Behoorlijk aangeslagen ondernamen we toch een gezamelijke poging om zo normaal mogelijk te blijven kijken. Alsof ook wij muren uitbreken, een ‘klusje’ vonden.
‘Haha dat snap ik... Het dak misschien?’ probeerde ik.
‘Ha, het dak. Dat is al meer iets voor ons.’
‘En de muren van het achterhuis?’ 
‘We zullen wel moeten, coño,’ schaterde onze goedlachse buur. ‘Dat dak blijft niet zomaar in de lucht hangen.’
‘Mooi,’ zei Kati. Blij dat we toch iets hadden kunnen bedingen.
‘Wanneer?’
‘Na de winter.’ Een beetje vaag voor een plek die beschreven staat als ‘het eiland van de eeuwige lente’. Maar het was ‘richtinggevend’ en niet ‘mañana’. Een woord dat Canarios trouwens zelden of nooit gebruiken omdat het te veel presión mental inhoudt. En daar houd een Canario niet van. (Het is ook niet zo dat hij de belangrijkste job eerst afwerkt en de rest uitstelt tot ‘morgen’. Een Canario voert de job uit die hij zich herinnert. Voor de rest rekent hij erop dat de mensen wel zullen vragen naar wat hij vergeten was.)
De ’trabajitos’ zouden we dus zelf moeten uitvoeren en dat was een probleem. Omdat we enkel ‘tussendoor’ aan het huis konden werken, zou het véél te lang duren om alles binnen een aanvaardaar tijdsbestek af te krijgen. Ik schreef aan drie scenario’s tegelijk en Kati voerde een heilige oorlog tegen de roest op de Windbreker. Daarbij wisten we ondertussen bijna alles over een tot scheepsmotor omgebouwde tractormotor, over laagspanning en over astronavigatie, maar nog beschamend weinig over metselspecie en stucwerk.
Bijna automatisch kwamen we terecht bij Max, el Belga. Het prototype van de doe-het-zelvende levensgenieters die de Canarische eilanden overspoelden.
Terwijl zij geen Canarios waren, beantwoordden ze als geen ander aan het clichébeeld dat van de lokale bevolking werd opgehangen. Begrippen als siesta en mañana leken voor hen, maar vooral door hen, uitgevonden.
Maar Max was een échte handige Harry en een bijzonder aardige vent die van z’n eigen ‘geitenstal’, weliswaar ongewoon traag, een zeer degelijke en smaakvolle woonst had weten te maken. Daarbij kenden we de man al jaren en we vermoedden dat hij blij zou zijn met de tijdelijke jobaanbieding en de daaruit voortvloeiende extra inkomsten.
We vergisten ons niet. De volgende dag al stond hij voor de Fuji-stop.
‘Allez gasten. En jullie hebben dat gekocht?’
‘Tja.’
‘Hadden jullie toen een stuk in jullie kloten of wat?’
‘Wel...’ Maar Max was al weg, het zandpad op.
‘Dat ga ik dus niet allemaal alleen kunnen, hé mannen,’ riep hij over z’n schouder naar beneden. ‘Maar trek het jullie niet aan, ik stel wel een ploegske samen.’
We roken geen onraad.
En toen Max zei dat we op beide oren mochten slapen want dat de hele klus binnen de maand ‘Goed, maak er twee van. Maximum drie,’ geklaard zou zijn, werden we euforisch.
Wat er ook gebeurde met de achterbouw, we zouden vóór de kerst in het voorste gedeelte van ons huisje kunnen. Goed, dat was de keuken, maar meer heeft een mens niet nodig om zichzelf en een stel vrienden gelukkig te maken.
Kati haalde er meteen alle boeken en knipsels bij om Max ‘de sfeer’ te tonen waarin moest gewerkt worden.
‘Nééééuuuuuuh!’ brulde onze vriend terwijl hij hoofdschuddend de foto bekeek van een stuk drijfhout dat dienst deed als aanrecht. En ook bij de afbeelding van een uitgeholde steen die als spoelbak gebruikt werd, schreeuwde hij het uit.
‘Néééééééééuuuuuh!!! Die willen estilo rústicooooooh!!!’
Dat had hij goed begrepen. We hadden zelfs een boek dat zo heette.
‘Inderdaad,’ lachte Kati trots. ‘Eenvoudig én goedkoop. En je vindt alles, bij wijze van spreken, langs de kant van de weg.’
Daar dacht onze klusjesman anders over. We kregen ongevraagd een uiteenzetting over wat er mis was met rustiek.
‘Eén keer brood snijden op zo’n plank en je poten steken vol splinters,’ zei hij. 
‘En je trekt alle schotelvodden in repen als je zo’n tablet wilt schoonvegen!’ Max was niet te stuiten.
‘En bij zo’n stenen spoelbak sta je altijd tot je knoesels in de prut want het water kletst er gegarandeerd uit!’
Alle rampscenario’s passeerden de revue. We probeerden het tij te keren met afbeeldingen van deuren die we aardig vonden, van tegels en van beplijsterde muren. Maar Max verkeerde in ‘een lichte shock’.
Daarbij, de tijd dat zoiets goedkoop was, was lang voorbij, zei hij. De spullen die we zochten, lagen niet langer langs de kant van de weg, maar bij de antiquair.
‘Het verbaast me niks dat je op die foto’s in die boekskes nooit rommel of meubels ziet in die kamers. Die sukkels hebben geen duit meer over voor een tafel of stoelen.’
‘Dan zitten wij wel op een zeepkist.’
‘Jullie komen van een zeepkist,’ schaterde Max. Het was hem allemaal te veel geworden en hij wilde ‘een Cuba Libre om de emoties weg te spoelen’.
Dat hielp.
Een fles rum en een blikje cola later was de zaak beklonken en zwoer Max niet aan de nadelen te zullen denken terwijl hij met onze wensen rekening hield. Tegen zonsondergang besloot hij op te stappen want de rit naar huis was nog lang en de fles was toch leeg.
‘Voilá, de eerste werkdag zit erop,’ grapte hij terwijl hij over de terrassen naar z’n auto huppelde.
Na enkele sprongen, struikelde hij echter over een hoop oud ijzer en plofte in één van de tientallen koterijen die vroeger gebruikt werden als konijnenhok, kippenren of stal voor de ezel.
Even bleef het stil maar toen zagen we het gekke hoofd van Max weer opduiken.
‘Verdomme! Is dit niks voor in jullie keuken?’ Triomfantelijk zwaaide hij met een verweerd deurtje dat blijkbaar eeuwen tussen het afval en de cactussen had gelegen.
Het was inderdaad 100 % wat we zochten.
‘Nog drie keer vallen en ik heb de hele voorraadkast bij mekaar!’ schaterde Max waarna hij luid toeterend de vallei uitreed.
‘Hij heeft het gesnapt,’ mompelde Kati tevreden. ‘Dat komt wel goed.’

 

Dit mooie proza komt uit het beroemde boek en met uitdrukkelijke toestemming van Marc Legendre (zie hier en daar op deze SITE).  Een betere introduktie van Max el Belga is ondenkbaar.  Dient te vermelden dat Marc L. ook de unieke, handgemaakte DIY toestemming kreeg van Max el B. om over diens bewogen leven en avonturen te schrijven, om zodoende voldoende fondsen te genereren voor de bouw van een nieuw huis, op een ander eiland (ge weet nooit met Max !).

Hoy y aqui empesamos, pero hoy es domingo y por eso lo haremos otro dia... .. .

Here and now we start something, but because it is sunday, we´ll start it some other day... .. .

Hier gaan we vandaag iets beginnen, maar aangezien het zondag is, ... .. .